Een verhaal oet mien twiede boek.

Naoberschap.

An het deur mij, diels zölf ontworpen hoes, waor mien vrouw en ik nao drieentwintig jaor nog steeds met hiel veul plezier woont, zit zo weining meugelijk schilderwark.

Gien windveren langs de dakrand, en gien holten rabatdielen tot an de nok op de kopgevels, enzowieder. Dat lek wat minder mooi, maor veur mij is dat verrekte handig umdat vanoet een rolstoel nou ienmaol niet alles op hoogte bereikbaor is.

An het platte gedielte van oeze woning, waor de slaop- en badkamer zuch bevindt, zit boven de kozienen wal een holten plaat van een centimeter of vieftig tot an de daktrim. Dat möt vanzölf um de zoveul jaor schildert worden, het zal mij niet gebeuren dat het holt an oes zoer verdiende hoes verröt.

De eerste maol dat het gebeuren mus, had ik het hielemaol veur mezölf oetdoktert hoe ik dat zul doen. Eerst goed schuren, dan in de grondvarf en op het lèst mooi oflakken.

Met een keukentrap die tot zowat de platte dakrand kwam langs de gevel, bin ik met de schuurmachine in de haand umhoog kreupen. met een sierlijke zwaai kwam die keurig op het platte dak terecht. Eerlijk gezegd bin ik met ienige meuite zölf ok op het dak klummen, maor toen was het een fluitje van een cent. Ik kun plat liggend op mien boek, der geweldig bij. Eerst an de achterkaant, toen de zietkaant en zo zul ik naor veuren warken tot en met de luifel boven de veurdeur waor ik op mien manier merakels bij kun kommen. Ik huufde der tiedens het schuren maor ienmaol undertied of te klautern umdat ik verschrikkelijk neudig mus watern. Toegelieks har Anja de koffie klaor en nao een welverdiende pauze kreup ik, met lege blaos en neie energie weer het dak op.

Dat gung niet hielemaol ongemarkt. Terwijl ik op het dak klauter en wieder gao met het schuren, ik was zowat op de helft en an de straotkaant, kwamen toegelieks drie van mien buurmannen naor boeten stoeven. as een bezetting in een rechtbank kwamen ze, drie meter lager dan mij veur mij staon.

‘Waor bin jij nou in godsnaam hielemaol met bezig dan Roelof?’ vrugen ze bijna in koor. ‘Kuj dat niet zien dan jongs? Ik bin de multiplex platen boven mien kozienen an het schuren!’ Ja dat ziet wij ok wal maor dit giet oes te ver’ was de oetspraak van de drie rechters. ‘Der of en wij doet de rest wal. Bi’j nou hielemaol belazerd man, dit is ja levensgevaorlijk.’ Tja, een betie link was het ok wal, maor levensgevaorlijk? Ik vund het wal metvallen.

Ien van de buurmannen, Bennie, döt nooit zo moeilijk as ik dinger an het doen bin die de gemiddelde rolstoeler niet kan of duurd. Bijveurbeeld, gresmeien. Dat kan ik prima zölf. Met een zölfriedende gresmeier, die eigenlieks een betie te groot en te stark is veur oes stukkie gres red ik mij prima! Ik heb der een kettentie an maakt die ik an mien rolstoel haak en rie zo keurig over het gres tot alles der of is. daor bin ik gien hulp bij neudig. Mèensen die dan langs fietst en de aandacht niet meer bij de weg hebt, dondert bijtoeren van de fietse.

Buurman Bennie zit dan boeten um daor naor te kieken. Hij vindt het geweldig.

Maor dit maol was mij der gien praoten an. Ik mus onmiddelijk van het dak of en mien buurmannen gungen wieder met het schuurwark. As ik hiel eerlijk bin vuulde ik mij toch een betie röt. Ik moet ja altied zo zölfstandig meugelijk functioneren van mezölf. Dit akkefietje was niet echt een goed veurbield daorvan. De volgende dag stunden ze alle drie tegen een uur of zesse ’s aovends weer klaor um de holten platen in de grondvarf te zetten, weer een dag later was het schilderwark hielemaol klaor. De beide aovends mus ik veur mien gevuul nutteloos toe kieken. Elke keer as het wark daon was kwam ik naor boeten met een lekker flessie kold bier. Dat vunden ze hielemaol geweldig en as ik dan under het drinken een opmarking muuk over het nutteloos vulen, hadden ze as argument dat as ik van het dak zul vallen dat ik dan echt gehandicapt raken zul en dat wolden ze niet op hun geweten hebben. Elk pleidooi van hun eindigde ok met de zin: Doe toch niet zo moeilijk man, het is ja al lang goed.

Een prachtig veurbield van naoberschap. Zo bin ik het naoderhand maor gaon zien. en nim mij veur, het in het vervolg te laoten rusten, niet zo zeer veur mezölf, meer  veur hun gemoedsrust.

In de winter van het zölfde jaor sneide het op een gegeven moment gruwelijk hard.

Een centimeter of dartig van die kolde troep had zuch in de nacht van zaoterdag op zundag op oes autopad en elders deel vleid. Wij hadden der nog niks van markt want Anja en ik slaopt zundags altied oet, mangs wal tot een uur of tiene. Heerlijk!

Op die bewuste zundag niet. Wij wuren allebeide wakker deur harde snerpende en krassende geluden rond oes hoes, in combinatie met zwaor gestèn en gepoest. Met de haand achter het gerdien kiek ik met een slaoperige kop deur een klein kiertie um te ontdekken wie het lef hef um oes, oet oeze welverdiende nachtrust te halen.

Het waren weer de drie zölfde buurmannen, elk gewapend met een flinke iezern sneischoever.

Met het zwiet, drie dik veur de kop, waren ze oet alle macht oes pad an het sneivrij maken. We bint maor gauw in de kleren gaon. Ik heb een hekel an kolde en al hielemaol an snei. Snei blef je an de wielen plakken en ok al kuj, zoas ik, best wal nuver met een rolstoel overweg, as het sneit hef, kuj gien donder begunnen. We waren ok slim bliede met oeze dappere buurmannen op dat moment en toen ze zowat klaor waren bin ik maor ies even naor boeten gaon.

‘We huuft gien kold flessie bier heur buurman’. zeden in koor. ‘Hej ok een koejakkie?’

Naoberschap is mooi!