Een verhaaltie oet mien boek.

Wark en ongelukkig wezen

Alles gung zien gang, het sporten gung beter en beter, en de schoel wuur minder en minder. Um eerlijk te wezen heb ik de mavo met pien en muite haald. En op die mavo was een decaan. Die man had echt het beste met mij veur, daor wil ik gien kwaod woord over heuren. Hij had zuch ok echt verdiept in mien situaotie.

‘Moej goed luustern, mien jong. As jij later wark hebben wilt zuj toch wat beter je best moeten doen op schoel. Ik bin gisteraovend even bij je volk west um te praoten en die waren het ok hielemaol met mij iens.’

‘Kiek,’ zee hij, ‘in je geval kuj niet veul aans as een kantoorbaantie doen. Jij kunt ja niet achter op de eerappelrooier staon of op een steiger as metselaar, toch?’
‘Nee,’ zee ik, ‘daor hej dan ok wal weer geliek an, maor ik heb mien zinnen zet op een glansrijke carrière as topsporter in mien racekarre.’
‘Ja, ja,’ lachte hij, ‘maor dat holdt ok een keer op aj wat older wordt, mien jong, en dan smaakt je de neie eerappels ok nog wal. Die zul je dan toch mötten kopen. Daorum,’ vervolgde hij, ‘hebben je olders en ik besleuten dat jij naor de meao gaot, en wel wet, aj goed je best doet, kuj wal boekholder worden of op een bank warken.’

Toen scheut mij direct een oetspraok van een tante van mij deur de kop. Die hef ooit ies tegen mien moe zegt: ‘Jaantie, jij moet bliede wezen dat je Roelof allen maor ongelukkig is, en gien sufferd.’ Dat had ik wal ies oetzöcht wat ze daor met bedoelden: een sufferd. Kiek aj lichaomelijk gehandicapt bint, nuumden ze dat toen ongelukkig, maor aj geestelijk gehandicapt waren, dan nuumden ze je een sufferd.
Nou, op dat moment vuulde ik mij allebei. Een sufferd umdat ik niet nog meer traind had um nou al prof te wezen, en zwaor ongelukkig umdat ik mij zölf nou niet echt zag as zu’n driekwart pennelikker met een oetgestreken kop die keurig elke mörgen hen kantoor giet. Nee, ik een kantoorbaantie, schei toch oet!
Mien puberale harsens dreiden overuren um zo rebels as het maor kun, een compleet aandere wending te geven an mien deur aandern oetgestippelde leven.
Het eerste jaor op de meao gung, zoas verwacht, niet best. Gien enkele les vun ik interessant. De wichter die bij mij in de klas zaten, ja, die wel. Allemaol zeuventien of achttien jaor, strakke billen en veurgevels die de zwaortekracht nog de baos waren, wat een oetzicht!
Met mien praoties en inmiddels zwaor gespierd lichaam, vuul ik ondanks het karregie redelijk in de smaak bij die wichter. Ik had het beter naor de zin in de pauzes as tiedens de lessen. Ok kun ik gewoon mien sport blieven doen en aldeur vaker much ik naor het boetenlaand veur grote wedstrieden. Ie kunt op je tien geboden naogaon dat ik dus niet over gung naor de twiede klas.

Maor in dat twiede jaor, was er ien groot verschil. Ik was achttien worden en ik had mien riebewies haald. Man wat was ik wies met mien, deur het GAK verstrekte Daffie 66.
Tiedens de twiede keer in de eerste klas, was alles aans. Racekarre achter in de Daf en spijbeln van schoel, trainen veur de EK in Wenen. In een leegstaonde fabrieksloods in Emmen samen met mien trainingsmaotie Gerrit. Uren per dag deden wij niks aans as oes in het zwiet jagen.
Op die EK kwam ik in gesprek met de teamarts. Die vruug mij hoe of het gung op schoel. Niet zo best, was de reactie. Ik vertelde heur dat ik op een administratieve schoel zat, want aans had ik ja gien kans op een baantie, maar dat ik er weinig fiducie in had.
‘Wat een grote onzin,’ was heur reactie, ‘ik bedoel die administratieve opleiding, dat is niets voor jou. Jij bent altijd maar bezig met je handen en techniek waarom ga jij niet de mts doen? Ik weet toevallig dat er in Hoensbroek een mts is waar rolstoelers zoals jij gewoon een technische opleiding kunnen volgen en dan zijn er mogelijkheden voor werk in overvloed.’

De bek vuul mij lös. Zowat had ik nog nooit van heurd. ‘Mien ie dat echt?’ vreug ik, en ’s aovends had ik de gegevens al in de sporttasse.
Weer in Nederland heb ik metien alles an mien va en moe verteld en bin as een dolle in de weer west. As ik maor op die schoele terecht kwam.
Het is mij allemaol lukt. Het jaor daorop zat ik op die mts, en veur het eerst in mien leven had ik aordigheid an de lessen, vund ze interessant. Een paar jaor later slaagde ik as ien van de besten van het laand. Zölfs met een paar papierties op hbo-niveau. Toen het klaor was kun ik bij twee ingenieursburo’s an het wark as technisch tiekenaor. Het was veur mekaar.